En toch is het antwoord volmondig: JA.
Vandaag een maand geleden zijn we, na 20 jaar samen, getrouwd. Daar stond ik in de mooie trouwzaal van het Raadhuis in Hilversum. We hebben de ceremonie zelf vormgegeven. In het bijzijn van onze dierbaren keken we terug op twintig jaar samen, met een hoopvolle blik vooruit. We wisten niet van elkaar wat we zouden zeggen. En ook niet wat de kinderen zouden delen. Ja, echt spannend.
Zo’n moment van reflectie vraagt tijd en stilte. Vertragen en stilstaan. Wat was het fijn om dat zo bewust te doen. Ik hou ervan!
En hoe mooi is het dan dat je, ieder op je eigen manier, tot dezelfde kern komt. De waarden die echt belangrijk zijn. De conclusie dat we in essentie nog steeds dezelfde mensen zijn. Dat we elkaar niet willen veranderen. En precies weten wat de ander je brengt.
Heel dierbaar en verrijkend. En ja, het voelt anders. Alsof je samen weer een laagje dieper bent gegaan.
Precies dat is ook wat er gebeurt in coaching. Een pas op de plaats. Ruimte nemen om te reflecteren. Te ontdekken en te voelen hoe je verder wilt. Of het nu gaat om een loopbaanvraagstuk, persoonlijke ontwikkeling, iets dat schuurt of meer rust en balans vinden. Je doet het allemaal zelf.
En ik? Ik mag meelopen, meekijken en meevoelen. En zeker ook vragen stellen en de spiegel voorhouden. Iedere keer weer dankbaar dat ik dit werk mag doen en de verrijking kan zien. Het blijft een boeiend vak. Een dat mij blijft passen als een jas.
Het voelt nu zeker anders hè?! haha
