Regelmatig hoor ik na een Voice Dialogue sessie:
“Pfff… wat een opluchting dat ik mezelf kan blijven.”
En precies dat is zo’n waardevolle ervaring en vind ik zo mooi/ magisch aan dit werk.
Veel mensen komen omdat het ergens vastloopt. Ze zijn moe, lopen tegen dezelfde patronen aan of merken dat ze zichzelf aanpassen om het goed te doen.
Laatst sprak ik iemand die vertelde dat hij een masker opzet zodra hij naar zijn werk gaat. Dat masker helpt hem om professioneel te functioneren en controle te houden.
Hij zei letterlijk:
“Ik heb het nodig om grip te houden.Maar het zorgt ook voor stress en een k-gevoel”.
In Voice Dialogue maken we van zo’n stem een persoon, een ‘ik’.
We geven die ‘ik’ een plek in de ruimte en leren hem kennen. Hoe aanwezig is deze kant? Wat brengt hij? Waar beschermt hij voor? Hoelang doet hij dit al?
In het begin voelt dat voor mensen wat onwennig, bijna alsof het een rollenspel is. Maar gaandeweg gebeurt er iets bijzonders: mensen zakken er echt in. Dat zeggen ze niet alleen, je ziet het ook gebeuren (in houding, lijf, gezichtsuitdrukking en intonatie).
Elke primaire kant (ik) heeft ook een tegenpool.
Dus naast de kant die wil presteren, controleren en strak blijven, is er ook een andere kant aanwezig. Dat is vaak echt even zoeken en voelen. Deze kant is wat meer verscholen en verstoten. Deze ‘ik’ verlangde bij hem naar rust, ruimte en verbinding. Toen hij daarmee meer contact maakte, kwam er iets zachts naar voren en voelde hij zich krachtiger in zijn lijf.
Toen keek hij naar het tegeltje in de praktijk en zei: “Kijk… daar staan precies allebei die kanten”.
Het beeld hielp hem nog meer woorden te geven aan wat er in hem speelde:
de openheid, het gevoel, het hart en vertrouwen versus de structuur, controle, het denken en zwaarte.
Wat ik zelf zo fijn vind aan Voice Dialogue is dat je beide kanten nodig hebt en mag eren. Je hoeft geen deel van jezelf weg te doen. Alleen krijgt de ene kant vaak veel meer ruimte dan de andere. En precies daar ontstaat spanning maar ook ruimte voor verandering. Zoals hij zelf zei: het is zoeken naar meer balans, meer Yin-Yang.
Dat lucht op. Je hoeft jezelf niet kwijt te raken om het lichter te maken.